Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto

Da saúde física, económica e psicolóxica

PUBLICADO O 02 DE NOVEMBRO DE 2020 · (0)



EDITORIAL ·


Fai xa oito meses que a pandemia cambiou completamente as nosas vidas, dunha forma que practicamente ninguén podía imaxinar mesmo hai unhas semanas. E é que a nova vaga de contaxios no noso país, que comeza a estenderse polo resto de Europa, fai xa tempo que mudou as expectativas dos máis optimistas e mesmo dos escépticos.

Cada día vemos como políticos que antepoñían a economía á saúde van mudando posicións –Trump aparte– a medida que a situación se alonga e complica. E como mesmo eses dirixentes toman decisións complexas en situacións moito máis liviáns cá nosa, mentres os nosos políticos son incapaces de afrontar as súas responsabilidades, mesmo nunha situación como esta. Unha incompetencia que crece paralela á vergoña que provoca na cidadanía cada comparecencia parlamentaria, cada rolda de prensa e cada declaración pública.

Resulta inexplicable como se pode perpetuar este circo cando España leva meses liderando o exceso de mortes de Europa, unha cuestión que ECO denunciaba xa no mes de abril, tan só unhas semanas despois de decretarse o confinamento. Agora sabemos cos datos do Sistema de Monitarización da Mortalidade diaria (MoMo) do Ministerio de Sanidade, que entre o 11 de marzo e o 9 maio o exceso de mortes foi de 42.311. Pero é que nesta segunda onda, con datos do Instituto Nacional de Estatística, o exceso de mortes é xa de 11.000 persoas, unha cifra que duplica a de falecidos por covid que notifica o Ministerio de Sanidade –unhas 5.400 desde xullo–. E isto, para moitos expertos, é só o inicio porque o frío non chegou e queda por diante un longo inverno.

De forma que nin se está salvando a saúde nin a economía e o único que parece preocupar a quen debería velar por ambas cuestións é manter os “sillóns” que tan pouco merecen o maior tempo posible. E aínda teremos que agradecerlles que non se aumentaran os salarios, tal como pretendían, mentres abocan á pobreza a boa parte do país.

Entre tanto, o persoal sanitario vaise derrubando a medida que o sistema –ese que criamos o mellor do mundo– vai mostrando as súas debilidades. Enfermidades graves que chegan en estadios avanzados, persoas falecidas por enfermidades sen diagnosticar por non obter cita en meses e a alerta dos servizos mentais sobre a situación psicolóxica que traerán, máis pronto que tarde, máis noticias terribles. Coincidindo co Día Mundial da Saúde Mental, a Confederación Salud Mental España, á que pertence Saúde Mental Feafes Galicia, aproveitou denunciar a “precariedade de recursos dentro do ámbito sociosanitario público”. España ten catro veces menos profesionais da Psicoloxía na sanidade pública que a media europea. Paralelamente, somos o país con maior consumo de psico-fármacos, unha situación da que xa alertou a OMS en varias ocasións, non só polos problemas de saúde, laborais… que leva asociado o tratamento farmacolóxico prolongado –moitas veces durante anos– senón incluso polo económico: supoñen un gasto anual superior aos 23.000 millóns de euros, máis do 2 % do PIB entre o gasto sanitario directo e o que provoca a falta de produtividade e as discapacidades dos traballadores. Para poñelo en contexto: a inversión española en investigación en 2017 foi o equivalente ao 1,2 % do PIB. E así nos vai. E así seguimos… 



Comentar








Enviar

Comentarios (0)