Publicidade

R xullo 2020


Atrás · Actualidade · A guía de ECO · Subscrición · Contacto

Coface prognostica un descenso do 7% no comercio mundial durante o terceiro trimestre de 2020



REDACCIÓN · PUBLICADO O 29 DE MAIO DE 2020 · (0)



A aseguradora explica que o comezo do ano se caracterizou por unha repentina interrupción do comercio mundial, freado pola recesión global e a crecente incerteza, pero a pesar diso prevé que as cadeas de valor globais teñen un futuro brillante.


Agárdase que este ano a recesión mundial coincida cunha gran caída do comercio internacional, principalmente porque en tempos de crise, o comercio internacional tende a diminuír máis que o PIB. Non obstante, o alcance desta sobrerreacción é difícil de medir. A Organización Mundial do Comercio (OMC) prevé unha caída do comercio mundial de entre o 13% e o 32%.

Esta previsión indica que todas as rexións sufrirán unha diminución de dous díxitos no volume das súas transaccións comerciais. Segundo o modelo de previsión de Coface, que se basea en indicadores como o prezo do petróleo, a confianza das empresas no sector manufactureiro americano, as exportacións de Corea do Sur e o Baltic Dry Index, prognostícase un descenso do comercio mundial do 7% no terceiro trimestre de 2020, respecto ao ano anterior. Non obstante, o resultado podería ser significativamente peor, dado que a habitual correlación calculada mediante modelos lineais non necesariamente funciona en tempos de crise. Durante os períodos economicamente negativos, o incremento da incerteza é unha das razóns da sobrerreacción do comercio respecto ao PIB, pero na actualidade esta reacción acada máximos históricos.

O proteccionismo é outro factor que estaba crecendo e segue a tendencia. Dende que a crise sanitaria mundial comezou, o proteccionismo comercial parece enfocarse en asegurar aos países o subministro de alimentos e produtos sanitarios esenciais. De feito, a 22 de abril de 2020, o 56% das medidas comerciais rexistradas por Global Trade Alert estaban relacionadas con este obxectivo. A maioría destas medidas concernían á prohibición de exportación de máscaras faciais e outros equipos de protección, respiradores e produtos químicos necesarios para a produción de diversos medicamentos.

Neste período, os importadores están facilitando a entrada de produtos sanitarios, mentres que os exportadores están dificultando a súa exportación. Neste contexto, o caso de China é peculiar: as súas exportacións sanitarias diminuíron un 15% en febreiro de 2020, en plena crise sanitaria local. Non obstante, cunha cota de mercado dominante do 55,3% das exportacións mundiais de máscaras faciais, a cooperación de China foi esencial para abastecer ao mundo. A produción diaria de China ascendeu a 116 millóns de máscaras faciais, 12 veces os niveis de produción previos á pandemia.

Mercado agroalimentario

A crise tamén orixinou un maior proteccionismo no sector agroalimentario. As vagas de compras compulsivas desencadeadas polas perspectivas de confinamento non se limitaron aos fogares. Algúns países vulnerables están tratando de almacenar cereal, co fin de asegurar a continuidade do subministro alimenticio nacional. Na actualidade, un terzo da oferta de trigo do mercado é obxecto de medidas restritivas por parte dos seus principais exportadores encabezados por Rusia. Nesta etapa, estas prohibicións principalmente provocaron o movemento da demanda cara países europeos como Francia, en lugar dunha escaseza de oferta.

Ademais do trigo, o arroz é outro produto básico moi codiciado neste período excepcional. Na India, principal exportador de arroz do mundo, xa non se poden garantir as entregas: as medidas de confinamento perturbaron as cadeas de subministro nacionais, reduciron a disponibilidade de man de obra e dificultaron o acceso aos portos de exportación. Aínda que Tailandia, principal competidor da India, dispón dun gran stock de arroz, as súas exportacións se ven obstaculizadas polas medidas de confinamento en Camboia, que están privando ao sector dos traballadores de tempada que necesita. En consecuencia, o prezo do arroz acadou a fins de marzo o seu nivel máis alto en sete anos.

A única boa noticia é que os controis fronteirizos vixentes durante o confinamento tiveron un impacto limitado no comercio e están suavizándose gradualmente en Europa, a fin de reactivar a industria do turismo e limitar a escaseza de man de obra, en particular no sector agrícola.

Outros riscos

A máis longo prazo, os chamamentos á reubicación de certas etapas de produción no mesmo país para evitar desabastecementos constitúen outro risco para o comercio mundial. Durante a primeira etapa da crise en China, as empresas de todo o mundo foron conscientes da exposición das súas cadeas de subministro ao país e agora están estudando a posibilidade de aumentar a resistencia da súa cadea de subministro ás perturbacións da oferta no estranxeiro. Isto podería lograrse por dous medios: a plena reubicación da súa produción no mercado interno ou unha estratexia mundial de diversificación dos seus provedores.

No contexto actual, imaxinar unha reubicación completa dos procesos de fabricación a nivel nacional ou rexional pon de relevo cuestións como o aumento dos custos de produción e a falta de competencias nacionais. Mesmo se se abordasen estes dous temas, todo novo proceso de produción nacional seguiría dependendo do subministro de materias primas, que non se pode reubicar.

A resiliencia das cadeas de subministro tamén esixirá reducir a dependencia a países específicos, mediante a diversificación dos provedores. A primeira vista, na actualidade parece posible atopar alternativas ao principal país provedor, que é China na maioría dos sectores. Non obstante, como os principais produtores de cada sector están estreitamente interconectados, a dependencia de China non desaparecerá radicalmente, aínda que o subministro de materias primas aos outros grandes centros do sector estea máis diversificado. Isto significa que as cadenas de valor mundiais aínda teñen un futuro brillante.



Comentar noticia








Enviar

Comentarios (0)